経験点

消費

+66

未使用

0

フルスクラッチ作成

ライフパス

出自		｜از همان لحظه‌ای که به دنیا آمد، انتخاب‌هایش تقریباً وجود نداشت. خانه سست و ناپایدار بود، غذا همیشه کم بود، و هیچ‌کس مجالی برای فکر کردن به فردا نداشت. از کودکی، تنها چیزی که روزمره‌اش را می‌ساخت «زنده ماندن» بود. گرسنگی عادی بود؛ پیش از آن‌که به خواب فکر کند، باید راهی برای ساکت کردن صدای شکمش پیدا می‌کرد. کمک خواستن نشانه‌ی ضعف بود، و اعتماد کردن خطری مرگبار. کم‌کم دزدی را یاد گرفت. و وقتی آن هم کافی نبود، دست به گناهانی عمیق‌تر زد. به دیگران آسیب رساند؛ حتی جان انسان‌هایی را گرفت. اما با وجود همه‌ی این دست‌های آلوده، روزهایی که بتواند شکمش را سیر کند، بسیار اندک بودند.《幼い頃から「生き延びること」だけが日常だった。 空腹は当たり前で、眠るより先に腹の鳴る音を止める方法を考えなければならなかった。助けを求めることは弱さであり、信じることは危険だった。 やがて、盗みを覚えた。 それでも足りなければ、もっと深い罪にも手を伸ばした。誰かを傷つけ、命を奪ったことさえある。 だが、どれほど汚れた手を重ねても、満足に腹を満たせた日はほとんどなかった。》
｜فقر《貧乏》
経験		｜برای من که در چنین دنیایی زندگی کرده بودم، انسان‌ها قابل اعتماد نبودند. بدنم زودتر از ذهنم آموخته بود که مهربانی یک تله است، و گرما چیزی‌ست که در یک لحظه ربوده می‌شود. — اما، در آن‌جا با «او» آشنا شدم. بیش از حد مهربان بود، بیش از حد گرم. بی‌آن‌که انتظار جبران داشته باشد، بی‌آن‌که دلِ هراسانم را سرزنش کند، فقط بودن در کنارم را انتخاب می‌کرد. در آغاز، چیزی جز سردرگمی نداشتم. هر بار که دستش را لمس می‌کردم، آماده‌ی فرار بودم؛ و پشت هر کلمه‌ای که به سویم می‌آمد، به دنبال نیتی پنهان می‌گشتم. چون باور داشتم اگر اعتماد کنم، حتماً همه‌چیز فرو می‌ریزد. با این حال، «او» نرفت. حتی وقتی به او شک داشتم، حتی وقتی پسش می‌زدم، با همان رفتار، همان فاصله، و همان گرما کنارم ماند. کم‌کم، ناخواسته فهمیدم. این‌که زمان‌هایی وجود دارد که نیازی به مراقبت همیشگی نیست. این‌که می‌توان لحظاتی را زیست، بی‌آن‌که دل را مدام در کشش نگه داشت. گرمای دستی که لمس کرده بودم، در عمق سینه‌ام ماند. و آن، نخستین باری بود که گرمایِ انسان بودن را شناختم.《そんな世界で生きてきた私にとって、人は信用するものではなかった。 優しさは罠で、温かさは一瞬で奪われるものだと、身体が先に覚えていた。 ――けれど、そこで『あの子』と出会った。 あまりにも優しく、あまりにも温かかった。 見返りを求めず、怯えた心を責めることもなく、ただ隣にいることを選んでくれる存在だった。 最初は戸惑いしかなかった。 その手に触れるたび、逃げる準備をしていたし、向けられる言葉の裏を探していた。 信じてしまえば、きっと壊れる。そう思っていたからだ。 それでも、『あの子』は離れなかった。 疑われても、拒まれても、変わらない態度で、同じ距離で、同じ温度で接し続けた。 少しずつ、気づいてしまった。 警戒しなくてもいい時間があること。 心を張り詰めたままでいなくても、生きていける瞬間があること。 触れた手の温度が、胸の奥に残るようになった。 それは初めて知る、人の温もりだった。》
｜صمیمیت《温もり》
邂逅		｜با گذشت زمان و زیاد شدن لحظه‌هایی که در کنار او بودم، کم‌کم در دلم جایی برای نفس کشیدن پیدا شد. نیرویی که تا آن روز فقط صرفِ زنده ماندن می‌کردم، هرچند اندک، توانست به سوی چیزهای دیگری هم روانه شود. شبی، بی‌اختیار سرم را بالا گرفتم. در آسمانِ شبی که تا آن زمان هرگز به آن توجهی نکرده بودم، ستاره‌های بی‌شماری شناور بودند. دیگر لازم نبود نفسم را حبس کنم، دیگر نیازی به مراقبت از اطراف نبود؛ فقط خودم بودم و نوری که بی‌صدا می‌درخشید. حتی بادِ شب، که باید سرد می‌بود، somehow دلپذیر به نظر می‌رسید. — ستاره‌ها… زیبا هستند. این‌که چنین فکر ساده و بدیهی‌ای، بی‌هیچ تلاشی از عمق سینه‌ام بالا آمد، بیش از هر چیز خودم را شگفت‌زده کرد. دنیا همیشه همان دنیا بود؛ فقط نگاه من بود که تغییر کرده بود. و این، به خاطر حضور او در کنارم بود. در میان روزهایی که فقط به زنده ماندن می‌گذشت، بی‌آن‌که بفهمم، به من آموخته بود که می‌توان ایستاد و آسمان را نگاه کرد. ستاره‌هایی که در آسمان شب شناور بودند، چیزی نمی‌گفتند. اما آن درخشش آرام، بی‌صدا نشان می‌داد که زمان‌هایی وجود دارد که «فقط زنده بودن» هم کافی‌ست.《あの子と過ごす時間が増えるにつれて、少しずつ、心に余裕が生まれていった。 生き延びるためだけに使い切っていた力を、ほんのわずかだが、別のことに向けられるようになった。 ある夜、ふと空を見上げた。 今まで気にも留めなかった夜空に、無数の星が浮かんでいた。 息を止める必要もなく、周囲を警戒することもなく、ただその光を眺めている自分がいた。 冷たいはずの夜風さえ、どこか心地よく感じられた。 ――星が、きれいだ。 そんな当たり前の感想が、胸の奥から自然に浮かんできたことに、自分自身が一番驚いた。 世界はずっと同じだったはずなのに、見え方だけが変わっていた。 それは、あの子が隣にいてくれたからだ。 生きることに追われるだけの日々の中で、立ち止まって空を見上げてもいいのだと、知らないうちに教えられていた。 夜空に浮かぶ星々は、何も語らない。 けれどその静かな輝きは、「生きているだけでいい時間」が確かに存在することを、そっと示していた。》
｜ستاره‌های شناور در آسمان شب《夜空に浮かぶ星》
覚醒	侵蝕値	｜آه… نه، نه… دروغِ محض— چرا…؟《あぁ…いや、いやぁ…うそ――なんで…》
犠牲	16
衝動	侵蝕値	胸に残ったのは、壊さずにはいられないという衝動だけだった。　　　　　 ｜همه‌چیز را… نابود می‌کنم.《全部…壊してやる。》
破壊	16
その他の修正	6
侵蝕率基本値	38